معرفی کتاب:
این كتاب مبانی و انگیزه های شكل گیری مناسبات سیاسی - اقتصادی ایران و اسرائیل در دوره پهلوی دوم را مورد بررسی قرار می دهد. عامل شكل گیری مناسبات ایران و اسرائیل در دوره پهلوی دوم الزامات و ملاحظات راهبردی - امنیتی بوده است.ایران و اسراییل به عنوان دو كشور غیر عرب و متحد بلوك غرب در منطقه خاورمیانه، سیاست خارجی خود را با بلوك غرب همسو و هماهنگ می كردند. در این چارچوب دو كشور ایران و اسرائیل در صف مقدم مقابله با نفوذ اتحاد جماهیر شوروی و ممانعت از نفوذ این كشور به منطقه استراتژیك خاورمیانه واقع می شدند و به تبع چنین رویكردی در سیاست خارجی خود در سطح منطقه ای به مقابله با دولتها و نهضتهای ناسیونالیست رادیكال عرب می پرداختند. این امر به ویژه با ظهور جمال عبدالناصر در مصر و وقوع انقلابها در كشورهای سوریه ، عراق و لیبی و بی ثباتیهای سیاسی در دیگر كشورهای عربی چون یمن تشدید شد. بدین سان هدف عمده ی اتحاد استراتژیك ایران و اسرائیل در سطح منطقه ای ، در دهه های 1950 و 1960 میلادی ، ممانعت از رشد و گسترش ناسیونالیسم رادیكال عربی در منطقه خاورمیانه بود. با فروكش كردن موج رادیكالیسم جهان عرب در دهه 1970 محور ایران - اسرائیل جای خود را به محور مصر - ایران - عربستان داد.