معرفی کتاب:
امامخمینی، رهبر بزرگ انقلاب اسلامی، علاوه بر بسیج سیاسی تودههای مسلمان، نقش مهمی در بازسازی نقش روحانیت شیعه در حوزهی مسائل سیاسی ایفا کرد. از آنجا که رهیافت فرهنگی از مشخصههای اصیل انقلاب اسلامی است و از این منظر، تحلیلها و ارزیابیهای درستی از ماهیت انقلاب به عمل آمده است، بدون اصلاح رویکرد روحانیت شیعی، این امر ناممکن مینمود. رهیافت فرهنگی، محقق را به فهم دقیق از جامعه دینی که روحانیت شیعه متولی آن است، رهنمون میسازد.
امام در نهاییترین مرحلهی برخورد سیاسی خویش، حکومت غیرمعصوم را نامشروع اعلام کرد و با رد اصلاحات تدریجی سیاسی،خواهان انقلاب فراگیر برای ساقط کردن رژیم شاهنشاهی شد.
در این میان،روحانیون جوان و فاضل حوزههای علمیه، در تمام طول مقطع تاریخی 15 خرداد 1342 تا پیروزی انقلاب اسلامی،تلاش و همت خود را مصروف تحقق اهداف مقدس امام خمینی قرار دادند.
توجه امام به تغییر در رویکرد روحانیت و بسیج تودههای مسلمان موجب برتری الگوی انقلابیگری و مبارزه در فرهنگ سیاسی شیعه شد. فرآیند این اندیشهی انقلابی موجب شکلگیری رفتار انقلابی و مقابله جویانه با اسلامستیزی و اسلامزدایی رژیم پهلوی شد. ابزار عمده و تاکتیکهای مورد استفادهی مردم، مطلقا برخاسته از نمادگرایی مذهبی بود که عموما از درون مساجد و هیئتهای مذهبی بیرون میآمد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی،فرآیند پیشتازی روحانیت و اندیشهی اسلامی با قاطعیت از سوی امام خمینی مطرح شد. بر اساس دیدگاه امام خمینی روحانیون اصیل شیعه حاملان واقعی مکتب اسلام محسوب میشوند که باید با حفظ شاخصهای مکتبی و اخلاقی، در ادامه از انقلاب اسلامی پاسداری کنند. اساسیترین وظیفهی روحانیت خط امام به حفاظت از انقلاب اسلامی اختصاص یافت.
کتاب حاضر تحت عنوان "روحانیت و حکومت؛ جایگاه روحانیت در اندیشهی سیاسی امام خمینی (ره)به بازخوانی این مهم پرداخته است.