معرفی کتاب:

انقلاب اسلامی ‌جنبشی سیاسی و اجتماعی بود که از طریق شبکه‌ی مساجد و جلسات مذهبی به‌عنوان حلقه‌ی واسط میان رهبری انقلاب اسلامی ‌و مردم انقلابی در سطح کشور گسترش یافت و این شبکه در بسیج گسترده‌ی مردم جهت شرکت در انقلاب اسلامی ‌و مخالفت با رژیم پهلوی نقش عمده‌ای داشت. بنابراین مسجد را می‌توان نخستین خاستگاه مردم انقلابی ایران تلقی کرد که در واقع به ماهیت اصلی خود بازگشته بود. این ماهیت انجام همان کارکردهای اصیل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی در کنار کارکردهای عبادی بود که برای نخستین بار از سوی پیامبر اسلام(ص) برای مسجد تعریف شده بود. ظهور مجدد کارکردهای اصیل مساجد در عصر انقلاب اسلامی ‌منجر به گسترش ابعاد انقلاب اسلامی ‌و تربیت نیروهای انقلابی شد. در نهایت، این گسترش شبکه‌ی وسیعی را ایجاد کرد که آخرین پیام‌های رهبری انقلاب را به‌راحتی در سراسر کشور به پیروان ایشان منتقل نمود و ماهیت اسلامی انقلاب را در عمل نشان ‌‌داد. در این اثر چهار مسجد مهم و تأثیرگذار در فرآیند انقلاب اسلامی ‌در تهران، مسجد قبا، مسجد جاوید، مسجد لرزاده و مسجد الجواد، بررسی شده و از طریق مصاحبه با افرادی که از نزدیک شاهد عملکرد مساجد مذکور بوده‌اند به تبیین نقش آنها در انقلاب اسلامی پرداخته شده است.