آموزگار در شرايطي به نخست وزيري رسيد که جامعه ايران در آستانه انقلاب اسلامي قرار داشت. با آشکار شدن ناتواني دولت در درک و انجام خواستههاي واقعي اقشار مختلف مردم، دولت آموزگار از نيمه دوم 1356 با اقدامات گسترده مخالفان در داخل و خارج مواجه شد. اجتماعات مذهبي و دانشگاهي به طور روزافزون دامنه اعتراضات خود را گستردهتر کردند، به طوري که تا پايان سال حوادثي که محرک مردم براي شرکت فعال در اعتراض به دولت بود جنبه عمومي و مردمي يافت و به موازات آن دولت عملاً نشان داد که چندان پايبند به شعارها و برنامههاي سياسي خود نيست.
حوادثي که در دوران نخست وزيري جمشيد آموزگار روي داد و به حکومت انقلاب سرعت بيشتري بخشيد عبارتند از:
برگزاري يازدهمين جشن هنر شيراز و تقارن آن با ماه مبارک رمضان،
فوت حاج آقامصطفي خميني و برگزاري مراسم ترحيم و يادبود به اين مناسبت از سوي مردم،
چاپ مقاله ايران و استعمار سرخ و سياه و تبعات آن،
ايجاد حکومت نظامي در شهرهايي چون اصفهان
آتش سوزي سينما رکس آبادان آخرين حادثهاي بود که در دولت آموزگار روي داد. اين حوادث سرانجام منجر به استعفاي آموزگار از نخست وزيري در چهارم شهريور و استعفا از دبيرکلي حزب رستاخيز در مهر 1357 شد.
آموزگار پس از ترک ايران در سال 1357 ابتدا به ايالت فلوريداي امريکا رفت، سپس در ايالت ميامي نزد پدر زن يهودي خود مقيم شد و به همراه برادر خود (جهانگير آموزگار) که مدتي مسئوليت رياست هيئت نمايندگي اقتصادي ايران در امريکا را به عهده داشت، شرکت ساختماني تأسيس کرد.
در سالهاي نخستين اقامت آموزگار در امريکا، وي با باشگاه «پان امپريال» همکاري داشت، ارتشبد اويسي و اردشير زاهدي از گردانندگان ديگر اين کلوپ بودند. هدف اين باشگاه تلاش براي اتحاد ايرانيان مقيم امريکا و اروپا و اجراي طرح مبارزه با جمهوري اسلامي ايران بود. سرمايه اين کلوپ از محل اجاره ساختمان بزرگ بنياد پهلوي در نيويورک که از طرف شاه در اختيار هوشنگ رام، مديرعامل فراري بانک عمران گذاشته شده بود، تأمين ميشد. جمشيد آموزگار، هوشنگ انصاري، جهانگير آموزگار، فريدون هويدا که به ياران اربعه مشهور بودند مديريت و پيگيري امور فرهنگي اين مجموعه را در دست داشتند. بيان نظرات و بازگويي حوادث سياسي، اقتصادي گذشته کشور در مطبوعات فارسي زبان خارج از کشور به همراه محمد باهري، هوشنگ نهاوندي، داريوش همايون و عبدالمجيد مجيدي از ديگر اقدامات آموزگار و هم مسلکانش عليه جمهوري اسلامي ايران در غرب بود.