زمانی که برای اولین بار سرود "ای ایران، ای مرز پرگهر" از رسانه ملی پخش شد رفرمیستهای ایران به شدت برآشفتند؛ گویی یکی از ارکان هویت بخش آنان دزدیده شده و به راستی که همینطور بود. همان طوری که در مسئله مقایسه انرژی هسته ای با ملی شدن صنعت نفت و احمدی نژاد با مصدق، نیز احساس خطر کرده و نگران از دست رفتن تنها سابقه خودساخته خویش شده اند.
تأکید برعقیده و باور ملیت و ملی گرایی سالهاست که به عنوان عنصر هویت بخش شمع شمل متفرق دین گریزان بوده است. اینان همیشه بدنبال آن بوده اند که جانشینی مناسب برای عنصر دین در صحنه بیابند؛ مسئله ای که انگلیسی ها با زیرکی برای اولین بار برای سرنگونی امپراطوری عثمانی و بعد جهت تضعیف نهاد دین و مرجعیت در ایران صد سال پیش آزمودند.
در دوره جنگهای جهانی اول و دوم که موج اسلامگرایی تمام کشورهای اسلامی را از مصر تا ایران را در نوردیده بود عده ای از روشنفکران داخلی با همراهی ژنرالهای نظامی داخلی چون کمال آتاتورک، رضاخان، جمال عبدالناصر و معمرقذافی ها و کارگزاری این جریان را به عهده گرفتند. همه به دنبال یک چیز: جایگزینی مفهوم نژادپرستانه ای از ملیت بجای عقیده و تفکر کارگشای دین اسلام که همزمان عناصر بنیادین فرهنگی ملتها را با یکدیگر پیوند می زد.
ظاهرا تاکید بر ملیت، نژاد یا زبان قابل اعتمادترین رشته پیوند دلدادگان به غرب در جوامع شرقی است،کسانی که می خواستند همزمان در «زیر همه آسمانهای جهان» با خوبی و خوشی زندگی کنند؛ و غرب چقدر این شرقی های متمدن(!) را دوست دارد. باستان شناسی آثار آنها را برعهده می گیرد بهترین موزه های خود را بدانها اختصاص می دهد و در هزاره هایی که بر سر قبر آنها برگزار می شود حضور می یابد و نسبت به از دست رفتن دفینه های فرهنگی خود دلسوزی به خرج می دهد.
اینان همواره با دستپاچگی مآثر فرهنگی را به نام خود مصادره کرده اند و داعیه دار هویتهای باستانی بوده اند ولی حقیقت این است که فرهنگ و تمدن برای کسانی که معتقدند:«انسان مطلوب روحی در شرق دارد و عقلی در غرب!»،جز بهانه ای برای فربه کردن شخصیت فرهنگی خود یا یک ژست روشنفکرانه چیز دیگری نبوده است.
به راستی، اگر قرار نبود سد سیوند آبگیری شود دوستان ظاهرا نگران ما چه دستمایه ای برای ابراز هویتشان در چند ماه گذشته پیدا می کردند؛ یا اگر به هر علتی در قبال یکی از آثار باستانی یا مآثر تمدنی ایران بی توجهی نشده بود چه بهانه ای برای اثبات حضورشان در طوفان گرایشهای اسلامخواهانه و اصولگرایانه پیدا می کردند.
پاسارگاد و تخت جمشید دیروز میزبان دکتر احمدی نژاد بود؛ مهمترین تجلی هویت باستان ایران دیروز میزبان فریاد غرور و عزت اسلام بود. احمدی نژاد در میان کتیبه های تخت جمشید گفت:«اسلام پیروز است».
بگذار روزنامه نگاران و تحلیلگران سیاسی مدتها بنشینند و درباره اینکه آیا این حرکت دیپلماتیک بوده است یا نه، حرف بزنند! و در غم اینکه این حرف به ایرانیت ضربه می زندیا به جمهوریت، سیاه پرکنند. ولی حقیقت این است که این نمایش پر معنا عزم بلند ایران امروز بود. همت بلندی که فریاد پی ریزی تمدن بزرگ اسلامی را به رخ جسد نیمه جان غرب می کشد.
اندیشه های بلند معمار انقلاب اکنون مرزهای نفاق، خودپرستی و خودبنیادی اومانیستی را شکافته و به تجدید حیات دوباره بشر خواهد انجامید و در این میان قلب هرکس که منافقانه یا جاهلانه سرنوشت خود را با تقدیر مبهم غرب پیوند زده، میزبان تشویش و نگرانی است، شبیه آنچه خود غرب در تجربه آن غوطه ور است.
ما پاسارگاد و تخت جمشید را برای موزه ها نمی خواهیم، قدمهای فرزندان روح الله که در ابهام شکاکیت پست مدرنیستی ابایی از افشای ارتباط وثیقشان با آرمانهای اصیل اسلام امام خمینی(ره) ندارند، امروز پای ما بر روی شانه های همین مآثر هویت بخش ایرانی است. اینان از این بلندا قامت رعنای اندیشه ناب اسلامی را فریاد می زنند:
« این ملت در سرزمین ایران به حكومت‌های وابسته به بیگانه پایان داد و هزاران سال ملت ایران پرچمدار علم، ادب، فرهنگ و خداپرستی برای بشریت بوده است و امروز نیز ماموریت بزرگ ما برافراشتن مجدد این پرچم در جهان معاصر است.»
احمدی نژاد خوب می داند در این وا نفسای حقیقت طلبی، چشمها به کدام سو خیره شده است:
«امروز ملت‌ها به دنبال الگوی جدیدی برای زندگی سعادتمند می‌گردند و تنها ملتی كه شایستگی معرفی یك الگوی متعالی برای زندگی سعادتمند را دارد، ملت عزیز ایران است...
از شما دعوت می‌كنم به خرج ملت ایران به این سرزمین سفر كنید و از پاسارگاد تا تخت جمشید را ببینید تا بدانید ملت ایران قدرت تحول در جهان و برپایی جامعه سعادتمند را دارد و دشمنان در برابر عظمت ایران مجبور به تعظیم خواهند بود . » (سخنرانی دکتر احمدی نژاد در پاسارگاد 28/1/86)
این بار برآشفتگی دوستان روشنفکر ما بیشتر خواهد شد؛ به زعم آنان کار از پس گرفتن عناصر هویت بخش ایرانی گذشته است، این بار تمدن ایرانی را پرچمدار شیوه جدیدی از اندیشیدن و زیستن معرفی می کنیم، آنگونه که هزاران سال پیش در دوران شکوه تخت جمشید و پاسارگاد بوده است.