بنده قبول دارم که آقای هاشمی رفسنجانی اهداف سیاسی خاصی را دنبال می‌کنند و در این تردید ندارم و اهداف سیاسی ایشان مخالف مصالح جامعه است و قطعاً موضع‌گیری جامعه بهترین ملاک در این زمینه است، چرا که مردم موضع‌گیری ایشان را بارها طرد کردند و ایشان را ناگزیر کردند که به ناچار به تصحیح مواضع خود بپردازد. هاشمی رفسنجانی کسی بود که القای شبهه در انتخابات را بیش از دیگران تقویت کرد. امروز ممکن است آقای هاشمی رفسنجانی سعی کند منویات خودش را در جایگاه سازمانی خودش دنبال کند اما باید به این توجه کنیم که رهبر معظم انقلاب این طرح را به مجمع تشخیص نظام ارائه داده‌اند و قطعاً حاصل آن را دریافت خواهند کرد. اگر در این بین دیدیم که افراد به مانند هاشمی رفسنجانی اراده‌ای دارند و برای اراده خودشان تبلیغ می‌کنند ما وظیفه داریم در برابر آنها موضع‌گیری کنیم.

‌ همانطور که شما اشاره فرمودید آقای هاشمی رفسنجانی سابقه تشکیک در انتخابات را دارند و در سال 84 نامه‌ای را خطاب به مردم نه رهبری نوشته بودند و در آن نامه گفته بودند که من فقط شکایتم را به خدا می‌برم، ارتباط تشکیک در انتخابات سال 84 و 88 را چه چیزهایی می‌دانید؟

آقای هاشمی فردی است که در مقاطعی هم به قانون بها نمی‌دهد و هم به رأی مردم. ما در کشور باید به یک مسأله توجه جدی داشته باشیم و آن اینکه خودمان را دارای انعطاف نشان بدهیم.

در برابر قانون و رأی مردم منعطف باشیم. آقای هاشمی رفسنجانی از جمله شخصیت‌هایی است که در مقاطع مختلف نشان داد‌ که برای جایگاه قانونی و رأی مردم احترام لازم را قائل نیست.

آنچه را که ایشان در این دوره موضع گرفته‌اند چون مسبوق به سابقه است، خیلی مورد پذیرش مردم واقع نمی‌شود. در انتخابات نهم همانطور که شما اشاره کردید وقتی مردم به ایشان رأی ندادند، نگفتند که انتخابات سالم بوده (گر چه مجری انتخابات دولت خاتمی همان کسی بود که معتمد و متحد ایشان بود) و انتخابات را زیر سؤال برد. آقای موسوی لاری و خاتمی سلامت انتخابات را تأیید کردند و به‌درستی سخن آقای هاشمی را نپذیرفتند.

ولی چرا آقای هاشمی به رأی مردم تن نداد، چون غرور و خودخواهی‌هایی در نخبگان ما بعضاً وجود دارد که باعث ایستادگی و مقاومت آنها در برابر رأی مردم می‌شود.

جامعه ما به تدریج نسبت به شخصیت‌های سیاسی و نیروهای انسانی، خودش ارزیابی را صورت می‌دهد و این را باید دستاورد قابل توجهی برای جامعه بدانیم، هیچ کس نمی‌تواند در زمینه‌ای خود را فوق مردم بداند مخصوصاً در بخش امور اجرایی که قرار است رئیس آن بخش طبق خواست و اراده مردم انتخاب شود. سؤال اینجاست که آیا آقای هاشمی در گذشته خود را تابع تبلور مشارکت مردم در جامعه می‌دانسته است؟ پاسخ این است که نه اینگونه نبوده است، اینکه چرا نمی‌داند با تحلیل شخصیت ایشان قابل پاسخ است، چرا که آقای هاشمی حاضر نیست در برابر رأی مردم کرنش کند و به راحتی تلاش ستودنی مردم و میوه شیرینی که با مشارکت آنها به دست آمده است را به کام همه تلخ می‌کند. آن هم انتخاباتی که نشانه رشد فرهنگی جامعه است و نشان‌دهنده این است که جامعه ما جامعه‌ای رو به جلو است.

‌ همانطور که می‌دانیم انقلاب اسلامی ایران دارای سه معیار: مردم، ایدئولوژی و رهبری بوده است اما آقای هاشمی در سال‌های اخیر به شدت روی گزینه مردم تأکید می‌کند، تأکیدات اکید آقای رفسنجانی با چه هدفی صورت می‌گیرد؟

قبل از هر چیزی سیاستمداران باید رفتار و عمل خود را با شعارهایشان منطبق کنند. طبیعی است که انگیزه آقای هاشمی رفسنجانی این است که تبعات بی‌توجهی به مردم را کمرنگ کنند و هزینه‌ این عدم التفات و توجه را کاهش دهند. آقای هاشمی مدتی است که می‌فهمند جامعه نسبت به ایشان حساسیت‌هایی را دارد اما هرگز حاضر نیست این واقعیت را در عمل به‌کار بگیرد و رفتار خود را تغییر دهد.

چون برخی از نخبگان خودشان را فراتر از مردم و قانون می‌دانند. ما زمانی می‌توانیم در خدمت جامعه باشیم که به دو پارامتر توجه کنیم که آن قانون و مردم هستند. آقای هاشمی چندین بار است واکنش جامعه را نسبت به خودش در عرصه اجرا می‌بیند. ایشان تنها کسی است که در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری رأیشان به شدت کاسته شد، اما بقیه رئیس جمهورها به شدت افزایش داشته‌اند و این پیامی بود که از سوی مردم به آقای رفسنجانی داده شد. اما ایشان به این پیام توجه نکردند و کوشش کردند مردم را با یک ترفند وارد بازی دیگری کنند و این مطلوب به نظر نمی‌رسد. البته با شعار مردم‌گرایی سازگاری ندارد. ما اگر تابع مردم هستیم باید به ارزیابی مردم احترام بگذاریم و مثلاً اگر مردم بنده را برای امور اقتصادی مناسب ندیدند، نباید عصبانی بشوم و بگویم الا و بالله بنده به درد امور اقتصادی می‌‌خورم. این احترام گذاشتن به مردم نیست. آقای هاشمی نمی‌تواند ارزیابی و تحلیل مردم را با متوسل شدن به شیوه‌های غیرمنطقی عوض کند و همین مشکل است که به عقیده من باعث شده است روزبه روز جایگاه آقای هاشمی در میان مردم از دست برود.

باید بپذیریم که مردم بعد از 31 سال ما را براساس توانمندی‌ها و خصوصیات فردی و شخصیتی در جایگاه‌هایی که می‌پسندند بگمارند و اگر برای مردم احترام قائلیم باید به انتخاب آنها هم احترام بگذاریم. آقای هاشمی زمانی که انتخاب مردم را نمی‌پذیرد به معنای آن است که برای مردم هم احترامی قائل نیست. آقای رفسنجانی باید قبل‌تر از اینها پیام مردم را دریافت می‌‌کرد، هر چند توده‌های مردم برای توانمندی‌های سیاسی ایشان ارزش زیادی قائلند اما نباید ما جامعه را به تنش اساسی بکشانیم تا آنکه هر طور شده رأی مردم را تغییر بدهیم. مشکل آقای هاشمی عدم اعتقاد به مردم است. متأسفانه لقلقه زبان برخی از شخصیت‌های سیاسی مردم باشد کافی نیست و در عمل است که باید درجه پایبندی خود را به رأی مردم نشان بدهیم.

از جمله آن موضوع مک فارلین و برخی تصمیمات در مورد نمایندگان مجلس است که در سال 61 ایشان مجلس را تعطیل می‌کند تا نمایندگان به حج مشرف بشوند و امام (ره) مخالفت می‌کند. اما ایشان با خودمحوری همچنان بهانه‌هایی می‌تراشد که تصمیم خود را به اجرا دربیاورد. در خاطرات آقای هاشمی اشاره شده است که برادر یکی از نمایندگان فوت می‌شود و قصد دارند که آن مرحوم را در حرم حضرت معصومه (س) دفن کنند اما اعلام می‌شود که این دفن 40 میلیون هزینه دارد. این موضوع را با حضرت امام (ره) در میان می‌گذارند و با مخالفت امام (ره) مواجه می‌شوند، اما آقای هاشمی هزینه را متقبل می‌شود و اخطار می‌کند که این کار را انجام بدهید. یا در موضوعی دیگر امام (ره) دستور می‌دهند که دولت از اموال بنیاد مستضعفان استفاده نکند و می‌فرمایند خلاف شرع است اما آقای هاشمی به کرات در خاطرات خود به استفاده از پول این بنیاد اشاره می‌کند که از جمله می‌‌توان به خرج کردن برای دانشگاه آزاد اشاره کرد. از این نوع خودمحوری‌ها در دوران حضرت امام (ره) به فراوانی می‌توان یاد کرد.

آقای هاشمی در آن سال‌ها فرماندهی جنگ را بر عهده دارد. ایشان یک شخصیت توانا و قدرتمند در عرصه سیاسی است و طبیعی است که نقش مؤثری در امور کشور ایفا می‌کرد. منش آقای رفسنجانی با منش حضرت امام (ره) تفاوت‌های چشمگیر در استراتژی جنگ داشت.

امام (ره) اعتقاد داشتند سرنوشت جنگ با قدرت ملت رقم بخورد و شعار جنگ، جنگ تا پیروزی را هم با همین دید سر دادند اما آقای هاشمی شعار دیگری را مطرح می‌کنند و براساس خاطرات آقای هاشمی منطبق با شعار امام (ره) نبوده است. درهمین سال‌ها آقای هاشمی به فرماندهان می‌گویند:‌شما یک عملیات موفقیت‌آمیز انجام بدهید تا من از طریق سیاسی جنگ را فیصله بدهم.

این موضوع در میان فرماندهان هم تضعیف روحیه به حساب می‌آمد و هم سیاسی‌کاری را در جنگ مطرح می‌کرد. آقای هاشمی در این مقطع از موضوعی خارج از کشور بهره می‌برد و آن اینکه تعدادی از نیروهای غربی در لبنان گروگان گرفته شدند، غربی‌‌ها تمایل داشتند که ایران کمک کند تا نیروهای آنها آزاد بشوند. البته این نکته را باید یادآور شوم که قبل از آن ایران تسهیلات نظامی خود را از بازار آزاد به دست می‌آورد.

مسأله مذاکرات ایران با غربی‌ها بین مسئولان مطرح شد و این موضوع شکل گرفت که در قبال آزادی اسیران غربی آمریکا به ما اسلحه و سلاح بفروشد.

آقای هاشمی در کنار تلاش مسئولان نظام برای تهیه سلاح از بازار سیاه و همچنین مذاکرات غیرمستقیم با آمریکایی‌ها بر سر گروگان‌ها دو خط دیگر را دنبال می‌کردند.

براساس مستندات دو خط دیگر آقای رفسنجانی بدون اطلاع امام(ره) و دیگر مسئولان نظام است؛ یکی تلاش برای تجدید رابطه با آمریکا و دوم بحث مذاکره با آمریکا برای جلب حمایت آنها در ارتباط با سرنوشت جنگ.

آقای هاشمی برخلاف نظر امام (ره) معتقد بود که ما مسأله جنگ را از طریق سیاسی حل کنیم. البته این موضوعات را به صورت گسترده در کتاب نقد سال 65 آقای هاشمی آورده‌ام. متأسفانه زمانی هم که امام (ه) گفت‌وگو را در رابطه با مک فارلین منع می‌کنند، آقای هاشمی باز هم ارتباط‌گیری را در این رابطه انجام می‌دهد و حتی برادرزاده خود و برخی از فرماندهان جنگ را در این قضیه داخل می‌کند که این اثرات بسیار سوئی در جبهه داشت و تمرکز بسیاری از فرماندهان جنگ را به هم می‌زد. آقای هاشمی حتی مطالب خلاف واقع از جمله عدم سفر برادرزاده خود به آمریکا را به اطلاع حضرت امام (ره) نمی‌رسانده است.